Gebruikt je doeltaal een ander schrift, dan sta je in week één voor een keuze: het schriftsysteem nu leren, of leunen op transcriptie en er later op terugkomen. Vrijwel iedereen die uitstelt heeft daar spijt van, en dat ligt niet aan discipline.
Transcriptie leert je ongemerkt verkeerde klanken
Transliteratie plakt vreemde klanken op letters die je taal al heeft, en je zult ze uitspreken zoals je eigen taal dat doet. Die gewoonten raak je later moeilijk kwijt. Ze verbergt ook onderscheidingen die het schrift juist helder markeert. Je leert een vage versie van de taal en moet die daarna scherpstellen.
De meeste alfabetten kosten een week, geen jaar
Een alfabetisch of syllabisch systeem — Cyrillisch, Grieks, Arabisch, Hebreeuws, Koreaans, de Japanse kana — telt dertig tot vijftig tekens. Bij een kwartier per dag komt langzaam lezen binnen een of twee weken. Karakterschrift is werkelijk iets anders en kost jaren. Ook daar betaalt het zich terug om vroeg het klanksysteem en een paar honderd veelgebruikte tekens te leren.
Leer het door te lezen, niet door de tabel te stampen
De alfabettabel overschrijven levert herkenning zonder snelheid. Echte woorden lezen — borden, namen, etiketten, titels van dingen die je al kent — bouwt het automatische ontcijferen dat je echt nodig hebt. Begin met woorden waarvan je de betekenis al kent. Een merknaam herkennen in het nieuwe schrift is het moment waarop het ophoudt een code te zijn.
Neem veertien dagen traagheid voor lief
Je leest ongeveer twee weken als een zesjarige, en dat is de hele prijs. Wie deze fase vermijdt, slaat hem niet over — hij betaalt hem later, met slechtere uitspraak erbovenop. Lees hardop terwijl je het doet. Het gaat erom vorm aan klank te koppelen, niet vorm aan betekenis.
Leer het schrift in vrijwel alle gevallen eerst. Twee ongemakkelijke weken kopen je correcte klanken, echt leesmateriaal en geen gewoonte die je later moet ontrafelen.