Zelfstudenten hebben het omgekeerde probleem van klaslokaalleerders: niemand vertelt hun ooit wat er fout is. Het risico is niet dat je fouten maakt. Het is dat je dezelfde twee jaar lang herhaalt tot ze vastzitten.
Neem op, luister dan als criticus
Praat twee minuten en luister daarna terug met een pen in de hand. Je vangt dingen op die je tijdens het produceren nooit zou merken, want spreken en jezelf bewaken vechten om dezelfde aandacht. Probeer niet alles te repareren wat je hoort. Noteer de twee fouten die terugkomen en negeer de rest van de lijst volledig.
Vergelijk je zin met een echte
Neem iets wat je zei en zoek hoe een moedertaalspreker het werkelijk zegt — in een ondertitel, in een boek, met de wending tussen aanhalingstekens gezocht. Het verschil tussen jouw versie en die van hen is je correctie. Dit werkt het best op hele wendingen. Een los woord onthult de fout zelden; de combinatie wel.
Jaag op fouten die de betekenis veranderen
De moeite waard: een woordvolgorde die verwart wie wat deed, tijdfouten die een gebeurtenis verplaatsen, een voorzetsel dat een verhouding omkeert. Nog niet de moeite waard: het geslacht van een woord dat de context duidelijk maakt, een ontbrekend lidwoord, een licht vreemd maar begrijpelijk bijvoeglijk naamwoord. Dat corrigeert zich met blootstelling en kost intussen niets.
Houd een lijst van vijf bij, niet van vijftig
Naar een korte lijst wordt gekeken. Schrijf je vijf huidige fouten op waar je ze ziet, en let veertien dagen alleen op die. Verdwijnt er één, vervang hem dan. Vijf tegelijk is traag en het is de enige versie die mensen werkelijk afmaken.
Je kunt niet corrigeren wat je nooit hoort. Neem jezelf op, vergelijk met echte taal, en herstel de paar fouten die je werkelijk betekenis kosten.