Het ene kamp zegt dat grammatica het skelet is en niet over te slaan. Het andere zegt dat kinderen het nooit leerden en prima terechtkwamen. Beide ruziën over het verkeerde: niet of regels helpen, maar waar ze voor zijn.
Een regel is een kortere weg, geen vervanging
Volwassenen hebben een voordeel dat kinderen niet hebben: een patroon kan je in dertig seconden verteld worden in plaats van afgeleid uit tweeduizend voorbeelden. Dat is echte winst, en die uit principe weigeren is simpelweg trager. Maar een regel kennen is niet hem gebruiken. De regel vertelt je wat het patroon is. Alleen herhaald produceren maakt het automatisch, en dat deel korten we met niets af.
Leer de regel nadat je het patroon bent tegengekomen
Een uitleg landt veel beter als je het ding al drie of vier keer hebt gezien en vreemd vond. Dan lost de regel een vraag op die je werkelijk hebt. Lees de uitleg één keer, kort. Bestudeer de tabel niet. Ga terug naar het gebruiken van de taal en laat de regel achter je bezigheden staan.
Weet welke regels de moeite waard zijn
Sommige betalen zich meteen terug: de basiswoordvolgorde, hoe je een vraag stelt, hoe je ontkent, de twee of drie tijden die je nodig hebt om iets te vertellen. Die leer je bewust en vroeg. Andere zijn zeldzaam, vol nuances en uitzonderingen. Die neem je op of je hebt ze nooit nodig. Ze vroeg bestuderen is hoe mensen een jaar aan grammatica besteden en nog steeds geen koffie kunnen bestellen.
Gebruik regels zoals je een kaart in een onbekende stad gebruikt: een blik als je verdwaald bent, dan opbergen en doorlopen.