Een tijdlang voelden de herhalingen productief. Nu is het deck een karwei, dezelfde kaarten blijven terugkomen, en niets ervan duikt op als je spreekt. De methode is niet stuk. Het deck wel.
Je kaarten toetsen herkennen, geen ophalen
Een kaart met het vreemde woord voorop en jouw taal achterop vraagt je te herkennen. Dat is de makkelijke richting, en precies die draagt niet over naar spreken. Draai ze om. Prikkel in je eigen taal, produceer het vreemde woord hardop. Dat voelt zwaarder omdat het precies is wat je nog niet kunt.
Losse woorden dragen geen context
Een geïsoleerd woord geeft je geheugen niets om vast te houden. Hetzelfde woord in een korte zin die je echt zou zeggen levert in één klap een situatie, een grammaticapatroon en een ritme. Vervang kale woorden door zinnen van zes tot tien woorden. Een klein deck zinnen verslaat een groot deck zelfstandige naamwoorden.
Het deck groeide sneller dan je herhalingen
Twintig kaarten per dag toevoegen en tien minuten herhalen levert een achterstand op die stilletjes aangroeit tot de dagelijkse rij onhandelbaar is en je stopt. Begrens nieuwe kaarten tot wat je herhaaltijd echt opneemt. Tien per dag volgehouden verslaat vijftig per dag die in maart gestaakt worden.
Je hield kaarten die je nooit gaat gebruiken
Sommige woorden komen uit een tekst die je één keer las en hebben geen plaats in je leven. Ze mislukken keer op keer, kosten de meeste tijd en leren je niets. Verwijder ze zonder plichtplegingen. Een kaart die je zes keer fout deed is geen kaart die je nodig hebt, maar een waar je nog niet klaar voor bent.
Draai de richting om, voeg context toe, rem de instroom en snoei meedogenloos. Zelfde app, zelfde minuten, volstrekt ander resultaat.